Άρθρα - Forum

Ο μύθος του σπάταλου κράτους.

resized

Συζητήσεις επί συζητήσεων λαμβάνουν χώρα στην Ελληνική τηλεόραση με θέμα την κρίση, το μνημόνιο, το πως φτάσαμε ως εδώ. Πολιτικοί και ειδήμονες ανταλλάσσουν απόψεις, μπορεί να διαφωνούν μπορεί και όχι αλλά η περισσότεροι δεν παραλείπουν να επισημάνουν πως δεδομένο είναι πως έχουμε ένα σπάταλο κράτος.
Τι συνειρμούς δημιουργεί στον απλό πολίτη ο οποίος δεν γνωρίζει από οικονομικά αυτή η δήλωση; Πως μεταφράζεται στη συνείδησή του; Ίσως βλέπει την εικόνα ενός σπάταλου οικογενειάρχη που δεν έβαλε σε τάξη τα οικονομικά του, έκανε άσκοπα έξοδα, πήρε δάνεια και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσει.
Ας εστιάσουμε σε αυτό ακριβώς το παράδειγμα που ανέφερα. Μπορεί η τακτική που ακολούθησε ο συγκεκριμένος οικογενειάρχης να μην ήταν η ενδεδειγμένη αλλά τουλάχιστον η οικογένεια του απόλαυσε τα προηγούμενα χρόνια κάποια πράγματα. Ποια θα μπορούσε να είναι αυτά; Για παράδειγμα η αγορά ενός ακριβού αυτοκινήτου που έδωσε κάποια πολυτέλεια στη μετακίνηση της οικογένειας. Η αγορά ενός ακριβού στερεοφωνικού που πρόσφερε μουσικές συγκινήσεις. Κάποια ταξίδια ίσως που εμπλούτισαν τις εμπειρίες των παιδιών και της συζύγου.
Και ας έρθουμε στα καθ ημάς. Τι ακριβώς απόλαυσε ο πολίτης από αυτό το σπάταλο κράτος; Τι λέει η καθημερινή του εμπειρία. Μήπως απόλαυσε υποδομές; Ας ρίξουμε μια ματιά στους δρόμους που περιτριγυρίζουν μια πόλη. Στη Βέροια τουλάχιστον κάθε δρόμος έχει και από μερικές λακκούβες. Οι διαγραμμίσεις είναι πολυτέλεια. Οι αθλητικές εγκαταστάσεις και οι χώροι αναψυχής απουσιάζουν. Μήπως απολαμβάνουμε παιδεία ή υγεία; Αστεία πράγματα. Τα περισσότερα σχολεία μας είναι σε άθλια κατάσταση και μόνο τα τελευταία χρόνια με ευρωπαικές επιδοτήσεις, βελτιώθηκε το επίπεδο. Στην υγεία τα πράγματα είναι τραγικά τόσο από ελλείψεις προσωπικού όσο και εγκαταστάσεις και υποδομές.
Ωραία όλα αυτά που λέμε ίσως όμως κάποιος να πιστέψει πως το κράτος έδινε υπερβολικούς μισθούς οι πολλές θέσεις εργασίας. Λογικό είναι κάποιος να το πιστέψει ακούγοντας όλα αυτά που λέγονται στα ΜΜΕ αλλά και βλέποντας κάποια πράγματα με τα ίδια του τα μάτια. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι ακριβώς. Στην πραγματικότητα αν δούμε τη συνολική εικόνα σύμφωνα με τον πρόσφατο κρατικό προϋπολογισμό όλη η μισθοδοσία των υπαλλήλων του δημοσίου κοστίζει 17 δις. Πόσο μεγάλο είναι αυτό όμως το νούμερο; Αρκεί να το συγκρίνουμε με κάποια άλλα μεγέθη. Π.χ. Οι τόκοι που θα πληρώσουμε για το 2011 υπολογίζονται σε 16 δις. Δηλαδή έχουμε φτάσει στο σημείο οι τόκοι του χρέους να είναι όσο ολόκληρη η μισθοδοσία του δημοσίου λαμβάνοντας υπόψη και τις μειώσεις που θα γίνουν. Παρόλα αυτά είναι μεγάλο το νούμερο; Ο τρόπος που γίνεται αξιολόγηση είναι σε σχέση με τον πλούτο της χώρας που εκφράζεται με το ΑΕΠ. Σε αυτή την περίπτωση βρισκόμαστε μάλλον προς τις τελευταίες θέσεις στην Ευρωζώνη. Τι γίνεται όμως και με τις συνολικές δαπάνες;
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι σαν σύνολο, για το 2009 οι Δημόσιες Δαπάνες (Πρωτογενείς και Κοινωνικές), ανέρχονται στο 41,8% του ΑΕΠ, ενώ στην ΕΕ-15 στο 45%. Δηλαδή, οι ΔΔ στην Ελλάδα είναι χαμηλότερες του μέσου όρου της ΕΕ-15 κατά 3,2 ποσοστιαίες μονάδες.
Το κράτος δηλαδή αντικειμενικά δεν είναι σπάταλο, το αντίθετο μάλιστα. Αυτό που έγινε ήταν να κλείνει το μάτι σε όλους και να μοιράζει με άδικο τρόπο ψίχουλα. Έτσι οι υψηλοί μισθοί στο δημόσιο οικοδομήθηκαν βάσει των χαμηλών μισθών της πλειοψηφίας των υπαλλήλων. Οι υπεραριθμίες βασίστηκαν στις ελλείψεις σε σημαντικούς τομείς όπως η υγεία. Αλλά ακόμα και η διαφθορά και η φοροδιαφυγή είχε σαν αποτέλεσμα το κράτος να μην παρέχει ούτε τα στοιχειώδη στους πολίτες. Κάποιοι έγιναν πλούσιοι αλλά έγιναν πλούσιοι τρώγοντας τα χρήματα που θα έπρεπε να γίνουν δρόμοι. Δεν ήταν υπερβολικά τα χρήματα για τους δρόμους που έπρεπε να γίνουν αλλά οι δρόμοι δεν έγιναν και κάποιοι πλούτισαν. Όποιος πλούτισε πλούτισε εις βάρος των υποδομών της χώρας και το χρέος αυτό το έχουμε πληρώσει και το πληρώνουμε καθημερινά.
Στην τελική, και αυτό έχει σημασία το κράτος ποτέ δεν δανείστηκε τα τελευταία χρόνια για να καλύψει τα πρωτογενή έξοδα του. Οι πολιτικοί μας όσο και αποτυχημένοι αν θεωρούνται φρόντιζαν πάντα για ένα πράγμα. Τα βασικά έξοδα του κράτους να καλύπτονται από τη φορολογία. Πως διογκώθηκε τότε το χρέος; Αρκεί να αναφέρω πως κάθε χρόνο στα τελευταία 10 χρόνια πληρώναμε τουλάχιστον 10 δις σε τόκους. Μη έχοντας πρωτογενές πλεόνασμα ικανό να καλύψει το χρέος τα δις από τους τόκους προστίθενταν και προστίθενταν και με δεδομένη τη σπατάλη και τα άπειρα σκάνδαλα και τις μίζες που έχουν αποκαλυφθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Η αλήθεια είναι πως αλληλοσπαραχτήκαμε για να φάμε τα ψίχουλα που μας έδιναν. Τίποτα όμως δε μας χάρισαν συνολικά και τα πληρώναμε όλα μέχρι τελευταίο ευρώ.
9 χρόνια πριν