Άρθρα - Forum

Το Westworld και ο Κάστρο

resized

Σε ένα υποθετικό μέλλον όπου η κατασκευή ανδροειδών έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις από τους πραγματικούς ανθρώπους το Westworld είναι ένα θεματικό πάρκο στην καινούργια σειρά του HBO που χαρίζει στους επισκέπτες την εμπειρία της άγριας δύσης. Επίδοξοι “κάουμποι” είναι πρόθυμοι έναντι υψηλού αντιτίμου να ζήσουν την εικονική περιπέτεια που τους προσφέρουν τα έτοιμα σενάρια των δημιουργών του πάρκου. Τα πάντα επιτρέπονται στο Westworld και οι άνθρωποι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ανδροειδή όπως θέλουν ικανοποιόντας κάθε φαντασιώση τους. Τα ρομπότ βρίσκονται εκεί για να τους υπηρετούν.

Πως όμως λειτουργούν τα ρομπότ;

Όπως προείπαμε τα ρομπότ είναι τόσο τέλεια φτιαγμένα που εξωτερικά δεν διαφέρουν σε τίποτα από έναν πραγματικό άνθρωπο τόσο σε εμφάνιση όσο και σε συμπεριφορά. Η σειρά μέχρι τώρα δεν έχει ορίσει κάποιο τεστ με το οποίο μπορείς να ξεχωρίσεις ένα ρομπότ από έναν άνθρωπο. Υπάρχει η αναφορά πως έχουν περάσει το τεστ του Τιούρινγ ενώ δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο για το αν υπάρχει κάποιο άλλου είδους έλεγχος με τον οποίο μπορείς να ξεσκεπάσεις το μη ανθρώπινο στοιχείο στα ανδροειδή. Στην ταινία “Blade Runner” υπήρχαν κάποιες ερωτήσεις, το τεστ Voight-Kampff, με τις οποίες ‘οι ρέπλικες’ δεν άντεχαν στην εσωτερική πίεση και ξεσκεπάζονταν. Εδώ δε φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά το πάρκο φαίνεται να λειτουργεί ικανοποιητικά. Τα ανδροειδή αν και με νοημοσύνη σε επίπεδο ανθρώπου λειτουργούν αρκετά έξυπνα μεν για να αποτελούν μια ενδιαφέρουσα και πειστική συντροφιά αλλά αρκετά τυποποιημένα δε για να μπορούν να λειτουργούν τα σενάρια - περιπέτειες για τους επισκέπτες.

Και εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο ερώτημα. Ποια η διαφορά των ρομπότ από τους ανθρώπους έστω σε αυτό το υποθετικό σενάριο;

Ο χαρακτήρας στα ρομπότ μπορεί να αρχικοποιηθεί με συγκεκριμένους παράμετρους αλλά και να αλλάξει αργότερα.
Το παρελθόν των ρομπότ ορίζεται πάλι με συγκεκριμένες εμφυτεύσεις. Τα ρομπότ δεν γνωρίζουν πως είναι ρομπότ. Έχουν αναμνήσεις οι οποίες τα προσδιορίζουν σαν οντότητες και έχουν σχέδια για το μέλλον. Με τη διαφορά πως το μέλλον τους είναι συνήθως μία μέρα. Την άλλη μέρα επαναπρογραμματίζονται και μέσα από ένα ιδιότυπο reset επανέρχονται στο Westworld για να ζήσουν το ίδιο σενάριο ξανά και ξανά άσχετα άν οι άνθρωποι επισκέπτες αλληλεπιδράσουν με αυτά.
Τα ρομπότ όμως μπορούν να προγραμματιστούν νά έχουν ένα συγκεκριμένο στόχο, που συνήθως εξυπηρετεί κάποιο σενάριο, ενώ σε ειδικές περιπτώσεις λειτουργούν σαν υπνωτισμένα και εκτελούν με ακρίβεια εντολές.
Τα ρομπότ συμπεριφέρονται επομένως ανθρώπινα αλλά είναι προγραμματιζόμενα ενώ ο άνθρωπος θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί πως είναι ελεύθερος. Ή μήπως δεν είναι έτσι.

Σε μια αποκαλυπτική σκηνή του σίριαλ ξετυλίγεται ο συγκεκριμένος διάλογος μεταξύ ενός προγραμματιστή και ενός ανδροειδούς.

Ανδροειδές: “Μοιάζω να έχω ζωή αλλά δεν είμαι ζωντανός. Ο πόνος πάντα υπάρχει στο μυαλό μου. Τι κάνει διαφορετικό τον δικό μου πόνο από τον δικό σου;”

Προγραμματιστής: “Δεν υπάρχει κάποιο όριο το οποίο μας κάνει κάτι παραπάνω από τα μέρη από τα οποία αποτελούμαστε, δεν υπάρχει σημείο καμπής στο οποίο γινόμαστε ολοκληρωτικά ζωντανοί. Δεν μπορούμε να ορίσουμε τη συνείδηση επειδή δεν υπάρχει συνείδηση. Οι άνθρωποι θέλουμε να πιστεύουμε οτι υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στον τρόπο που αντιλλαμβανόμαστε τον κόσμο και παρόλα αυτά ζούμε στους δικούς μας βρόχους τόσο σφιχτά και πιστά όσο και τα ρομπότ. Σπάνια αμφισβητούμε τις επιλογές μας και είμαστε στο μεγαλύτερο μέρος ικανοποιημένοι να μας λένε τι θα πρέπει να κάνουμε. Όχι φίλε μου, δεν χάνεις τίποτα που δεν είσαι ένας από εμάς.”

Αν το σκεφτούμε από μια άλλη οπτική οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε τυποποιημένες ζωές επαναλλαμβάνοντας κάθε μέρα μια σχετικά παρόμοια ρουτίνα η οποία σπάνια σπάει ουσιαστικά αλλά και με τον τρόπο που σπάει θυμίζει την αλληλεπίδραση των επισκεπτών του πάρκου με τα ρομπότ. Από την άλλη και αυτοί οι λίγοι ελεύθεροι άνθρωποι στον κόσμο μήπως είναι κατά κάποιο τρόπο προγραμματισμένοι για να ζούνε ελεύθεροι;
Ακούγεται κάπως παράδοξο αλλά αν το φιλοσοφίσουμε ο καθένας είναι αυτός που είναι. Ποια είναι όμως αυτή η ανεξήγητη δύναμη που τον ωθεί να κάνει αυτά που κάνει. Να είναι υπάκουος ή επαναστάτης, μοχθηρός ή γεμάτο αγάπη.

Ο Κάστρο για τον οποίο γίνεται λόγος τελευταία ανεξάρτητα από τις θεωρίες για την προσωπικότητα του ήταν ένα άτομο που έζησε ριψοκίνδινα, επαναστάτησε και τα έβαλε με τους ισχυρούς. Στην περίπτωση του επιβραβεύτηκε με το να γίνει ηγέτης μιας χώρας. Άλλοι δεν είχαν την τύχη του όπως ο σύντροφός του Τσε ο οποίος άφησε την μεσοαστική του ασφάλεια, ακολούθησε τον δρόμο του και το πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή. Ποια ισχυρή δύναμη ωθεί τους ανθρώπους να ρισκάρουν τα πάντα και να μην προτιμήσουν έναν ήσυχο τρόπο ζωής. Φαινομενικά αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ρομπότ, δεν ζούνε συμβατικά ή τυποποιημένα. Από την άλλη κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως οι άνθρωποι αυτοί είναι προγραμματισμένοι να ζούνε έτσι. Κατασκευασμένα από μια μυστηριώδη ενέργεια. Ένας ρομπότ επαναστάτης, ήρωας που είναι πρόθυμος να ζήσει διαφορετικά από τους άλλους πέρα από κάθε λογική και πρόβλεψη.
11 μήνες πριν